محمدمهدي عسگرپور در پي اظهارات عليرضا سجادپور مبني بر سکوت خانه سينما درباره مناقشات اخير در يادداشتي خطاب به سجادپور توضيحاتي را ارائه داد. چندي پيش عليرضا سجادپور در يادداشتي که روي خروجي خبرگزاري دولتي فارس قرار گرفت از هنرمندان خواست با تبريک به احمدي نژاد به آرامش جامعه کمک کنند. سجادپور در يادداشت خود چنين آورده بود؛ «به عنوان يک سينماگر از همکارانم در عرصه هنر سينما انتظار دارم با اعلام حمايت خود از نتيجه انتخابات و تبريک به برنده اين رقابت که منتخب مردم است، در حد توان خود به آرامش جامعه کمک کرده و الگويي براي ديگران باشند.» انتقادات سجادپور همين جا پايان نيافت. او روز دوشنبه بار ديگر در گفت وگو با خبرگزاري دولتي فارس از هنرمندان انتقاد کرد و نوک پيکان حمله اش را سمت خانه سينما گرفت. سجادپور در مصاحبه اش با فارس چنين گفت؛ «خانه سينما بايد رسماً اعلام کند که هيچ کدام از هنرمندانش ربطي به اين آشوب ها ندارند و اگر کسي با رسانه هاي خارجي صحبت کرده، او را از اين صنف اخراج کند. من علت سکوت عجيب و مرگ آور در خانه سينما را نمي فهمم.» اين سخنان خانه سينما را که سياست سکوت را در روزهاي اخير در پيش گرفته بود به واکنش واداشت و مديرعامل خانه سينما نامه يي را خطاب به عليرضا سجادپور منتشر کرد. عسگرپور عليرضا سجادپور را با عنوان دوست قديمي مورد خطاب قرار داده و نامه اش را اين گونه آغاز کرده است؛ «نظر همکارانم در خانه سينما اين بود که در ايام جاري که همه ما موظف به کاهش تنش ها، ايجاد آرامش، رفع خشونت و دعوت به قانون گرايي هستيم، پاسخي به تحريکات جنابعالي و ديگر هم راي هايتان داده نشود ولي چه کنم که چندان صبور نيستم به خصوص در هنگامي که احساس کنم بي انصافي و بي تقوايي از خط متعارفش گذشته باشد.»به گزارش مهر او در ادامه نامه اش به شناخت همکاران از منافع يکديگر اشاره کرده و چنين مي نويسد؛ «به صورت طبيعي شناخت خانواده سينما و تلويزيون از همکاران شان بسيار متفاوت از شناخت عوامل خارج از اين محدوده نسبت به اين خانواده است، به طور مثال اگر کسي راجع به سوء يا حسن مديريت فرهنگي اظهارنظر کند به طور نسبي همه همکاران مي فهمند که خاستگاه اين سخنان چيست. آيا منافع فردي دليل اصلي بوده يا منافع جمعي؟ آيا احساس وظيفه ديني يا ملي باعث اظهارنظر شده يا احياناً چيز ديگري؟ در حالي که افراد بيرون از دايره ممکن است به اشتباه بيفتند و مثلاً اغراض شخصي را عين غيرت ديني تلقي کنند يا گفتار اخلاقي را شعار بدانند.» مديرعامل خانه سينما درباره سکوت اين نهاد صنفي هم توضيحاتي را ارائه مي کند؛ «آقاي سجادپور، «سکوت مرگبار خانه سينما» به همان ميزان عدم سکوتش هم مي تواند براي امثال شما نفع داشته باشد چرا که اظهارنظرش مي تواند در دوره تفتيش عقايدي که بناي راه اندازي آن را داريد باعث ويراني اش شود و سکوتش هم مي تواند انگيزه شما و همکاران تان را در راه اندازي پادگان سينما به جاي خانه سينما بيشتر کند، چون فتح فيزيکي خانه سينما چندان دشوار نيست. البته بايد يادآوري کنم که خانه سينما در راستاي اساسنامه خود مورخ 17/1/88 يعني بيش از دو ماه پيش از تاريخ انتخابات مطالبات صنفي خود را از تمامي نامزدهاي رياست جمهوري در قالب هفت پرسش کاملاً حرفه يي و صنفي مطرح ساخت که به جز يک نامزد هيچ کدام پاسخ ندادند. در مناظره هاي تلويزيوني نيز به خوبي عيان شد که دست کم فرهنگ اولويت اول و دوم برنامه هاي آنان نيست و البته که هنرمندان سينمايي در کنار هر چهار کانديداي رياست جمهوري حضور داشتند و بر اساس حق شهروندي شان در بحبوحه انتخابات فعال و جريان ساز بودند.» عسگرپور ادبيات سجادپور را به ادبيات نظامي تشبيه کرد و در ادامه چنين نوشت؛ «اينجانب به عنوان کسي که بيش از 25 سال سابقه کار اجرايي دارم مي گويم که نگران نباشيد، بودجه هاي صدا و سيما و ارشاد در انتظار و در اختيار شما و دوستان تان خواهد بود و نيازي به پوشاندن اين نيت تحت لواي مقدسات و ارکان جمهوري اسلامي ايران نيست. پس بگذاريد دست کم شما را کمتر سياسي و بيشتر فرهنگي بدانند.» مديرعامل خانه سينما در بخشي از نامه اش چنين آورده است؛ «اين را هم بدانيد که با شيوه تفتيش عقايد آن هم پس از عزم عمومي براي آرامش بخشي فقط در کوتاه مدت، تکرار مي کنم در کوتاه مدت، موفق به حذف هنرمندان برجسته و جايگزين کردن دوستان کم هنر خواهيد شد. يعني همان نقشه يي که سال ها در سر شما و دوستان تان بود اما زمينه اجرايش فراهم نشده بود و حتماً در تاريخ از شما همان گونه ياد مي شود که از مک کارتي و ليست سياه معروفش.» او با اشاره به انتخابات 22 خرداد مي نويسد؛ «من قوياً معتقدم انتخابات پرشکوه 22 خرداد به رغم فضاي تلخ پس از آن حسن بزرگي براي کشورمان داشت و آن پيدا شدن فرصت استثنايي براي بيان مکنونات قلبي خيلي ها بود. فرصتي که کشف بزرگي را در پي خواهد داشت. بدون شک ادبيات شما بايد با چهار سال پيش متفاوت باشد چرا که اکنون فرصت بيان شفافً خودً واقعي آدم ها فراهم شده است و لابد چقدر سخت بوده پنهان کردن اين مکنونات در سال هاي ماضي.» محمدمهدي عسگرپور نامه اش را چنين پايان برده است؛ «تندبادهاي سياست زودگذرند. بر اهل فرهنگ فرض است چنان در بسط خردورزي بکوشند تا در فرصت هاي کوتاهي چون انتخابات شور بر خرد پيشي نگيرد. در آخر يادآوري و تاکيد مي کنم من و شما بايد تلاش مان در جهت ايجاد آرامش و گسترش حلاوت آن باشد و بدانيم که پروژه کهنه تفتيش عقايد با آموزه هاي ديني هيچ سازگاري و همخواني ندارد.»